Odpocząć od dzieci...

Pogodę mamy piękną! Łupieże od 9.00 rano wojują z Ojcem na dworze. Ja usiłuję odpocząć. Sytuacja wydawałoby się iście komfortowa. Cisza, spokój, absolutny brak kłótni i wrzasków. Można spokojnie przygotować obiad, podlać kwiatki, nakarmić kota, poczytać blogi, tudzież książkę. Istna sielanka po prostu.
Nic bardziej mylnego!  Średnio co pięć minut rozlega się walenie do drzwi (ewentualnie dzwonek, kiedy przybiega Nikodem, bo On sięga do przycisku). Równie często rozlega się pod  balkonem gromkie:
- Mamoooooooooooooooooooooooooo!!!!
Problemów są tysiące. A to pić, a to srać, a to rzuć Im klucze od piwnicy, bo będą jeździć na rowerach. A to zmień bluzkę, bo się zalałam, a to daj piątaka na lody. Nalej wody do konewki, bo idziemy podlewać magnolię, rzuć piłkę, daj arbuza, poszukaj klucza francuskiego, to Tata odkręci Nikodemowi boczne kółka przy rowerze i milion innych spraw.
Zamiast zasłużonego odpoczynku biegam od drzwi do balkonu i cierpliwie spełniam życzenia i zachcianki łupieży. Ale moja cierpliwość powoli się kończy. Jeszcze jeden dzwonek do drzwi i chyba dostanę apopleksji!                                                                                                                                      

Wiosna na całego

W końcu zrobiła się prawdziwa wiosna. Jest ciepło, świeci słoneczko, czasami pada deszcz, czasami przejdzie szybka, wiosenna burza. Drzewa  i krzewy wreszcie się zazieleniły a ptaki drą mordy pod balkonem od bladego świtu, czym bardzo mnie drażnią:)
Dzieciaki zadowolone, bo mogą całe dnie spędzać na placu zabaw, grać w piłkę i jeździć na rowerach. Ja trochę mniej zadowolona, bo na nic nie starcza mi czasu, ale niech tam Im będzie.
Nie przeszkadza mi nawet za bardzo, że dzisiaj poniedziałek:) W perspektywie przecież długi, majowy weekend.
Słonecznej wiosny wszystkim życzę!