Z cyklu: Mądrości Nikodema

1. Mam ciężki dzień. We łbie mi huczy, wszystko mnie drażni. Jak na złość, łupieże mają akurat najwięcej powodów do pokłócenia się. Uciszam Ich po raz setny, ale oczywiście średnio to skutkuje. Wreszcie wydzieram się:
- Cisza!!!!! Do cholery!!!!! Bo mi łeb zaraz pęknie!!!!!
Kłótnie milkną momentalnie i słyszę tylko, jak Nikodem szeptem poucza swoją siostrę:
- Lenka, przez chwilę nie emituj dźwięków, bo mamie na łeb wali.

2. - Mamusiu! Ja już wiem dlaczego wy z tatą nigdy nie robicie sobie tortów na urodziny!
- Tak? No dlaczego???
- Bo by się wam tyle świeczek nie zmieściło! Że o dziadku nie wspomnę...
No tak, lepiej nie wspominaj:)

Odpocząć od dzieci...

Pogodę mamy piękną! Łupieże od 9.00 rano wojują z Ojcem na dworze. Ja usiłuję odpocząć. Sytuacja wydawałoby się iście komfortowa. Cisza, spokój, absolutny brak kłótni i wrzasków. Można spokojnie przygotować obiad, podlać kwiatki, nakarmić kota, poczytać blogi, tudzież książkę. Istna sielanka po prostu.
Nic bardziej mylnego!  Średnio co pięć minut rozlega się walenie do drzwi (ewentualnie dzwonek, kiedy przybiega Nikodem, bo On sięga do przycisku). Równie często rozlega się pod  balkonem gromkie:
- Mamoooooooooooooooooooooooooo!!!!
Problemów są tysiące. A to pić, a to srać, a to rzuć Im klucze od piwnicy, bo będą jeździć na rowerach. A to zmień bluzkę, bo się zalałam, a to daj piątaka na lody. Nalej wody do konewki, bo idziemy podlewać magnolię, rzuć piłkę, daj arbuza, poszukaj klucza francuskiego, to Tata odkręci Nikodemowi boczne kółka przy rowerze i milion innych spraw.
Zamiast zasłużonego odpoczynku biegam od drzwi do balkonu i cierpliwie spełniam życzenia i zachcianki łupieży. Ale moja cierpliwość powoli się kończy. Jeszcze jeden dzwonek do drzwi i chyba dostanę apopleksji!