Lunatyk

O godzinie 2.15 w nocy obudził mnie straszny rumor. Towarzyszył mu głośny płacz. Zerwałam się na na równe nogi i co widzę?
Nikodem stoi nad pudłem z zabawkami, wrzuca do niego resoraki i inne zabawki, płacze rozdzierająco i przejmująco wyje:
- To niesprawiedliweeeeeeeeeeeeeeeeeee! To niesprawiedliweeeeeeeeeee, że Lenka sobie smacznie śpi, a ja muszę sprzątać zabawki! Ona też się bawiłaaaaaaaaaaaaaa! To niesprawiedliweeeeeeeeeeee! Buuuuuuuuuuu!!!
Wmurowało mnie w podłogę.
- Nikodemku, co Ty robisz???
A ten dalej swoje:
- To niesprawiedliweeeeeeeeeeeeeeeeeee!!! Buuuuuuuuuu!!!
Odebrałam Mu samochody, przytuliłam, pogłaskałam po główce i skierowałam w stronę łóżka. Wszedł po drabinie, przykrył się kołdrą, odwrócił się dupą do ściany i zachrapał:)
Chyba zestresowałam dziecko gadaniem, że żeby dostać nowe zabawki od Mikołaja, trzeba najpierw posprzątać te porozwalane.
Nie wiedziałam, że tak się tym przejmie i weźmie to sobie do serca. Nikodem wszak do sprzątania zawsze był ostatni i bronił się przed tą czynnością rękami i nogami: KLIK

źródło: internet

Jak nie będziesz słuchał mamy, zabiorę Cię ze sobą do domu...

Uwielbiam takie sytuacje:
Gdzieś na ulicy, czy też w sklepie strofuję swoje dzieci. Obok przechodzi stateczna Pani (dużo rzadziej Pan) w średnim wieku i nieświadoma zagrożenia ze słodkim uśmiechem na ustach wygłasza nieśmiertelną, niby żartobliwą, uwagę:
- Jak nie będziesz słuchał/a mamy, to zabiorę Cię ze sobą do domu:)
O ile Lenka reaguje na takie teksty tak, jak większość dzieci, czyli płaczem i przytuleniem do mamy, o tyle Nikodem lubi natrętnego przechodnia skutecznie przepłoszyć.
Łapie mianowicie delikwentkę za rękę i spokojnie oznajmia:
- No dobra, ale najpierw pójdziemy na plac zabaw!
Mina starszej Pani jest naprawdę bezcenna:)